Column van Roland Lahaye, ervaringsdeskundige Buro Mega

Als het gaat om het vaststellen voor Kempenhaeghe in hoeverre ik tevreden ben met mijn leven zoals het er nu uitziet, stuit ik bij mezelf toch wel op een heel interessant en vooral moeilijk onderdeel, namelijk de zelfstandigheid. Het is een term die ik vanaf het begin van het bewoner schap in 2011 zwaar ‘bescherm’ voor mezelf! Voorheen was het begeleid wonen voor mij absoluut geen optie. Ik zag destijds niet in waarom ik niet(net zoals mijn broer en zus) zelfstandig zou kunnen wonen. Daarbij zouden mijn lichamelijke en neurologische beperkingen niet méér zijn dan wat issues waar ik in het dagelijks leven op in zou moeten spelen. Bovendien had ik, zoals ik al eerder in een blog beschreef, bij de term ‘begeleid wonen’ een héél verkeerd beeld waarbij mijn leven links en rechts gestuurd en bepaald zou worden. Dat zag ik totáál niet zitten en leek mij onnodig.

Daar kwam bij dat ik voor mezelf een beetje ‘klaar’ was met zo’n van buitenaf geregisseerd leven. Die is er door mijn beperkingen altijd wel geweest, al nam dat uiteraard wel wat af. Hoe ouder ik werd. Maar vanuit mijn sociale cirkel is het nooit helemaal gestopt. Dat verklaart dat ik naar met name de begeleiding de zelfstandigheid bij het nemen van beslissingen zeer streng ‘bewaak’….! Het verhoogt zonder meer mijn gevoel van eigenwaarde, dat is wel duidelijk! Vervelend is en blijft alleen dat ik bij veel dagelijkse beslissingen het meedenken van en overleggen met de begeleiding wel degelijk nodig heb! Veel te vaak kom ik in mijn enthousiasme en gebrek aan kennis met betrekking tot een bepaald doel of handeling tot een verkeerde beslissing…!

Zo was daar het aanschaffen van een bril. Nog nooit eerder had ik me beziggehouden met alles wat daarbij van belang was. Resultaat was dat ik vervolgens met een véél te dure bril thuis kwam. Bestudering van de rekening met hun conclusie dat het allemaal onnodig duur was geworden, leidde tot een nieuw bezoek aan de opticien. De aanschaf van een andere bril scheelde me een aanzienlijk bedrag! Nog een voorbeeld was het bezoeken van een voetbalwedstrijd van PSV…! Een geweldige ervaring, die bij mij het voornemen liet ontstaan een seizoenkaart te kopen… allemaal ingegeven door die indrukkende avond van dichtbij. Dat liet ik bij thuiskomst dan ook vastberaden weten. De begeleiding hoorde het aan en trapte meteen op de rem bij me. Een beter idee was om simpelweg alleen de topwedstrijden te bezoeken. Allemaal veel overzichtelijker en vooral goedkoper. Ook in dit geval moest ik ze gelijk geven en paste het plan aan!

Dit zijn slechts twee voorbeelden van momenten dat mijn zelfstandigheid allemaal wel mooi en leuk is, maar dat het vangnet van overleg met de begeleiding wel degelijk goed was. Dus is het wikken wegen tussen het bewaken van mijn zelfstandigheid, maar daarin niet door te slaan erg moeilijk voor me is. Zó graag wil ik het bewijs leveren aan mijzelf en mijn omgeving dat ik zélf kan komen tot een weloverwogen besluit. Op die manier laat ik zien, zo hoop ik althans, dat het begeleid wonen weliswaar nodig was, maar puur en alleen vanwege de neurologische beperking. Met daarbij een minder goed geheugen, het zij zo. Maar verder moet mijn omgeving wel degelijk kunnen zien dat ik (in ieder geval voldoende) voor mijzelf kan zorgen.

Het onderdeel ‘ben ik tevreden’ aan de zorgplanbespreking bezorgt mij dus gemengde gevoelens. Hoewel het , zo lijkt het, best een waardevolle toevoeging is/kan zijn, zal het voor mij confronterend werken. Opnieuw zal het me confronteren met mijn beperkingen, nu zelfs nóg een. Voor mij is de oplossing voor een belangrijk deel de manier waarop het aan de orde komt. Ik zou zeggen: leg de nadruk op dingen die een bewoner wél tevreden over kan zijn en laat de mindere kanten(in mijn geval de noodzaak van overleg zo nu en dan) wel benoemd, maar niet (te) nadrukkelijk.